Μετάφραση

Παρασκευή 7 Μαρτίου 2014

Θυμός

Θυμός: ένα συναίσθημα καταπιεσμένο αλλά και πόσο συνιθισμένο σε όλους τους ανθρώπους. Ειδικά στο νηπιαγωγείο υπάρχουν οι μικροί θυμοί και οι μεγάλοι, οι θορυβώδεις και οι αθόρυβοι. Aρχικά διαβάσαμε το βιβλίο   και ξεκινήσαμε να συζητάμε το θέμα του - αρκετά συνηθισμένο δυο αδέρφια που θυμώνουν για τα παιχνίδια τους. Τα παιδιά μέσα από τη συζήτηση απελευθερώνονται και αναφέρονται στα δικά τους βιώματα για το θυμό. Αναφέρουν στο πόσο στενοχωριούνται και στο τι κάνουν για να ξεπεράσουν το θυμό τους: κρατάνε μούτρα, χτυπάνε, φωνάζουν. Συζητάμε τις αντιδράσεις τους και επικεντρωνόμαστε στο εξής: δεν είναι κακό να θυμώνουμε, είναι πολύ φυσιολογικό. Αυτό που είναι κακό είναι οι πράξεις μας και τα λόγια μας.


Τα παιδιά μιλούν για τα πράγματα που τα θυμώνουν, μικρά καθημερινά που τα αντιμετωπίζουμε συνεχώς σα δάσκαλοι και σα γονείς.
Σε επόμενη οργανωμένη διαβάζουμε το βιβλίο "Φοβάμαι".




Επικεντρωνόμαστε στο τι κάνουμε όταν θυμώνουμε: κλαίμε, φωνάζουμε, χτυπιόμαστε, χτυπάμε.......
Πως θα μπορούσαμε να μην αφήσουμε το θυμό μας να κυριαρχήσει και να μας βγάλει εκτός εαυτού;
Για να βοηθήσω τα παιδιά να καταλάβουν κάνω το εξής: παίρνω ένα μπαλόνι που το παρομοιάζω με ένα παιδάκι πχ το Γιαννάκη. Ο Γιαννάκης θύμωσε το πρωί με το φίλο του στο σχολείο, φουσκώνω λίγο το μπαλόνι, μετά θύμωσε με τον αδερφό του, φουσκώνω κι άλλο το μπαλόνι κοκ Τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι ο θυμός του Γιάννη δε φεύγει αλλά μένει μέσα του και σ΄αυτόν έρχεται να προστεθεί κι άλλος. Φυσικά στο τέλος το μπαλόνι σκάει από το πολύ φούσκωμα και θα πάθουμε και μεις το ίδιο αν δεν μπορέσουμε να ελέγξουμε το θυμό μας. Αρχίζουμε να προτείνουμε λύσεις για την αντιμετώπιση του θυμού. Αφού τα παιδιά πουν διάφορα τους δέιχνω τις καρτέλες αντιμετώπισης θυμού - της Τ.Μάνεση- και τις συζητάμε.











Καταλήγουμε να μιλάμε για αποδεκτές και μη αποδεκτές συμπεριφορές θυμού καθώς και για τα αποτελέσματα αυτών. Κυρίως αναφέρουμε ότι κανένας δε θέλει να κάνει παρέα με αυτούς που θυμώνουν για το παραμικρό και λένε "λόγια" για να στενοχωρούν τους άλλους.

Στη συνέχεια φτιάχνουμε τα δικά μας ατομικά θυμόμετρα και τοποθετούμε τους δείκτες στο χρώμα που εκφράζει τη διάθεση μας. 



Νηπιαγωγοί: Αραβανή Β., Γραμματικοπούλου Χ.

Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

Παγκόσμια ημέρα κατά της σχολικής βίας



Παγκόσμια ημέρα κατά της σχολικής βίας σήμερα 6/3 και ακούσαμε μαζί με τα παιδιά την ιστορία της Μόνας της χελώνας. Τα παιδιά προβληματίστηκαν όταν τη συζητούσαμε, η συμπεριφορά της χελωνίτσας αλλά και των συμμαθητών της γέννησαν απορίες:γιατί δεν ήθελαν τη Μόνα και γιατί αυτή δε ζήτησε βοήθεια από κανένα, άραγε αν δεν μιλούσαν τα πουλιά που θα είχε φτάσει η κατάσταση; Συμφωνούμε όλοι ότι η συμπεριφορά των συμμαθητών απέναντι στη χελωνίτσα δεν είναι σωστή και τονίζουμε ότι δε θα αφήσουμε να συμβεί κάτι τέτοιο στη δική μας τάξη.




Για να βοηθήσουμε τα παιδιά να κατανοήσουν τις καταστρεπτικές συνέπειες του bullying, ετοιμάσαμε την παρακάτω δραστηριότητα - η ιδέα είναι παρμένη από το internet και την έχουμε τροποποιήσει:

Δίνουμε στα παιδιά να ζωγραφίσουν μία μεγάλη καρδιά!




Αφού την τελειώσουν και τη θαυμάσουν για λιγουλάκι, ζητάμε από κάθε παιδί να κόψει ένα κομμάτι από την καρδιά. Κοιτούν λίγο παραξενεμένα αλλά ξεκινούν να το κάνουν.






  Όταν πια τελειώσουν κι έχουν όλοι στα χέρια τους από ένα κομμάτι, ζητάμε αν είναι δυνατό να ξαναγίνει η καρδιά όπως πριν. Οι περισσότεροι λένε όχι,  κάποιοι λένε ναι. Και πως θα γίνει αυτό; Μα φυσικά αν την κολλήσουμε. Ξεκινούν λοιπόν ξανά όλοι να κολλούν τα κομμάτια τους, προσπαθώντας να ξαναφτιάξουν την καρδιά.






 Την έφτιαξαν, αλλά είναι ίδια όπως πριν; Όχι φυσικά, είναι μια καρδιά σίγουρα, αλλά έχει σκισίματα, σημάδια, σε καμιά περίπτωση δεν είναι όπως πριν τη σκίσουμε. Εξηγώ στα παιδιά ότι έτσι έγινε και η καρδιά της Μόνας από την άσχημη συμπεριφορά των συμμαθητών της, έτσι γίνεται και η καρδιά κάθε παιδιού που το πληγώνουν σωματικά ή ψυχικά. Μπορεί να γιατρευτεί από τις πληγές της αλλά τα σημάδια θα είναι πάντα εκεί. Πραγματικά είδα πολλές προβληματισμένες φατσούλες.

Όχι λοιπόν στη Βία, βροντοφωνάζουμε όλοι μαζί.

Και κόβουμε ανθρωπάκια, τα βάφουμε και τα βάζουμε γύρω από την "πληγωμένη" καρδιά για να την προσέχουν και να γλυκαίνουν τον πόνο της.





Καλώς μας ήρθες Μάρτη!

Φτιάξαμε και μεις τα Μαρτάκια μας, με μια κόκκινη χαντρούλα για τα κοριτσάκια! Εξηγήσαμε γιατί φοράμε το Μάρτη και τι μας φέρνει αυτός ο ζαβολιάρης μήνας!!!! 





 Και γινόταν να μην αναφερθούμε στην Κυρά-Σαρακοστή; Φτιάξαμε τις ατομικές μας και τις συνδιάσαμε με λίγα μαθηματικά: πρέπει κάτω από κάθε ποδαράκια να φτιάξουν τόσα σχεδιάκια όσα λέει ο αριθμός.






Και μια ομαδική κατασκευή με την Κυρά Σαρακοστή, στην ποδιά της καρφιτσώσαμε τα νηστήσιμα φαγητά.
 Και με την ευκαιρία φτιάξαμε κι έναν πίνακα όπου ξεχωρίσαμε νηστήσιμα και μη νηστήσιμα φαγητά.





Οι ιδέες μας είναι από το διαδίκτυο, προσθεσαμε τις δικες μας πινελιες.
 Καλή Σαρακοστή σε όλους!!!

Νηπιαγωγοί: Αραβανή Β., Γραμματικοπούλου Χ.

Η Αμυγδαλιά

'Ολα ξεκινούν με ένα κλαδί αμυγδαλιάς που φτάνει στο σχολείο μας. Τα παιδιά το παρατηρούν και μαντεύουν από ποιο δέντρο κόπηκε. Λέμε την ιστορία της Φυλλίδας και του Δημοφώντα:

"Η Φυλλίς, μια όμορφη κοπέλα, ήταν κόρη του βασιλιά της Θράκης. Κάποτε, πέρασε από τη Θράκη ο Δημοφώντας, ο γιος του Θησέα, και μόλις την είδε μαγεύτηκε από την ομορφιά της και την αγάπησε. Ο βασιλιάς, με χαρά, του την έδωσε για γυναίκα. Μετά από λίγο καιρό όμως, ο Δημοφώντας νοστάλγησε την πατρίδα του, την Αθήνα, και έφυγε αφού υποσχέθηκε στη Φυλλίδα να γυρίσει γρήγορα κοντά της.
Η Φυλλίς που αγαπούσε πολύ το Δημοφώντα τον περίμενε με μεγάλη αγωνία, ανεβασμένη σε μια αμυγδαλιά για να αγναντεύει το δρόμο. Ο καιρός όμως περνούσε, ο Δημοφώντας δε φαινόταν και η Φυλλίς μαράζωνε από τον καημό της. Οι θεοί του Ολύμπου τη λυπήθηκαν και τη μεταμόρφωσαν σε δέντρο για να μπορεί να περιμένει τον αγαπημένο της περισσότερα χρόνια. Όταν κάποτε επέστρεψε ο Δημοφώντας, ήταν Γενάρης, στην καρδιά του χειμώνα. Μόλις έμαθε για το χαμό της γυναίκας του, απελπισμένος έτρεξε κοντά στην αμυγδαλιά, την αγκάλιασε κι έκλαψε.
Το δέντρο πλημμύρισε ξαφνικά από άσπρα και ροζ λουλούδια. Ήταν η ψυχή της Φυλλίδας που χάρηκε βλέποντας τον αγαπημένο της κι έκανε το δέντρο να ανθίσει μέσα στο βαρύ χειμώνα, δείχνοντας τη μεγάλη δύναμη της αγάπης. Από τότε όλες οι αμυγδαλιές ανθίζουν μέσα στο Γενάρη και στολίζονται στα ροζ και στα λευκά πριν ακόμη βγάλουν φύλλα. Ετσι η αμυγδαλιά έγινε σύμβολο ελπίδας ότι η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το θάνατο".


Παρατηρούμε τον πίνακα "Αμυγδαλιά" του Βαν Γκογκ




καθώς και φωτογραφίες από αμυγδαλιές

Αναφερόμαστε στα προϊόντα της Αμυγδαλιάς, τα δοκιμάζουμε.





Και τέλος δίνουμε τις δικές μας καλλιτεχνικές εκδοχές!











Και μια ομαδική εργασία των παιδιών- κολλάζ-, όπου τα άνθη της αμυγδαλιάς τα έχουμε πάρει από γνωστή σοκολάτα!!


Οι ιδέες μας είναι από το διαδίκτυο. 

Νηπιαγωγοί: Αραβανή Β., Γραμματικοπούλου Χ.